Heeft een arts altijd gelijk?

jan 9, 2021 | On my mind

Na 4 weken amper slapen brak ik toen de consultatiebureau arts aan mij vroeg: “ En hoe is het met jou?”

Heeft een arts altijd gelijk?

Dit, dit hele gebeuren in Nederland, in de wereld, het “ blind vertrouwen” in de overheid en in de door de overheid aangestelde teams met specialistische artsen, het niet zelf na (durven) denken, zwikken onder sociale druk, gewoon de groep/meerderheid volgen doet mij denken aan de eerste maanden van het leven van mijn zoontje.

Het is al de derde

Het is ons derde kind. Ik weet ondertussen wel een beetje hoe het gaat. Mijn zoontje werd geboren, bevalling is snel en goed gegaan.
Na de eerste week komen de kraamhulp en ik tot de conclusie dat hij niet echt aankomt. Ik weet het eigenlijk al, koemelkallergie, net als zijn 2 grote zussen.
Vervolgens begint hij ook met projectielbraken. Poltergeist was er niks bij… Hij houdt niks binnen en het komt er niet voorzichtig uit, nee, minimaal een halve meter verder landde de melk weer op de visite of op de vloer.

Vakantietijd

Ik bel de huisarts, op vakantie, het is namelijk zomer. Ik bel het consultatiebureau mijn jeugdarts is ook op vakantie en het hoofdbureau doet moeilijk want die willen hun vingers niet branden aan een eventueel verkeerde diagnose van een moeder, want hoe kan ik met 10 dagen oud weten dat het koemelkallergie is.
Maar ik ben standvastig en gelukkig is mijn vaste jeugdverpleegkundige wel aan het werk en die heeft aangegeven: “ Als deze moeder zegt dat het zo is, dan is het zo!”. Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag kan ik een machtiging voor speciale voeding ophalen. Wel voor een maand want hé je weet maar nooit of hij plotsklaps van zijn allergie af komt.

Het leek even goed te gaan, maar vervolgens begon toch weer het braken. Afspraak in het ziekenhuis.
Arts die verbaasd aangeeft dat ik dat goed geregeld heb met de voeding en dat dat precies is wat hij ook zou hebben gedaan. Gelukkig, die heb ik achter mij staan. Ook heb ik een goede huisarts die altijd mijn moedergevoel heeft gevolgd, gelukkig bleek die ook altijd juist te zijn. Zo ook in deze situatie.

Het consultatiebureau was wat minder meegaand, want ja, geld, verzekering en regeltjes he…

Nou ja lang verhaal kort, goede voeding, beetje Johannesbroodpitmeel door de voeding en het projectielbraken was voorbij.
We kunnen gaan genieten!

Alles in mij wist het…

Helaas, vanaf een week of 6 begon onze kleine vent ’s nachts te stikken in zijn eigen slijm. Stopte voor mijn gevoel regelmatig met ademen. En wat duurde die seconden toch eeuwen. Regelmatig met de telefoon in mijn handen gezeten om de ambulance te bellen. Maar dan begon hij gelukkig weer met ademen (en ik ook) en legde ik de telefoon weer weg.

Alles in mij wist wat de oorzaak was: de voeding!

Maar bezoekjes aan de huisarts telefoontjes en bezoeken aan kinderartsen in het ziekenhuis hadden allemaal geen baat, ze geloofden me niet. Dat is niet mogelijk, het is gewoon verkoudheid. Hij groeit goed, reageert goed. Hij heeft 2 oudere zussen die steken hem vast iedere keer aan.

Na 4 weken amper slapen brak ik

Na 4 weken amper slapen brak ik toen de consultatiebureau arts aan mij vroeg: “ En hoe is het met jou?” 4 weken niet slapen, nog 2 kinderen om je heen, ziekenhuis bezoekjes, zorgen enz, dat moet wat met je doen?
Nou ik huil niet vaak, maar ik heb de kranen toen even open gezet.

Het consultatiebureau eiste van mij dat ik naar het ziekenhuis ging en mijn zoontje liet opnemen. Zodat de artsen in het ziekenhuis hopelijk zouden meemaken wat ik ’s nachts meemaakte. Ik mocht niet langer zo doorgaan en geloof me na 4 weken amper slapen wil je ook niet meer zo doorgaan. Opnemen vond ik wel een grote stap maar als ik er niet voor ging zorgen dan zouden zij dat doen.

Opgenomen in het ziekenhuis

Zo gezegd zo gedaan. Naar het ziekenhuis. Weer een andere arts, ook van overtuigd dat het een verkoudheid was. Maar omdat hij wel zag dat ik dit niet meer trok is ons zoontje toch opgenomen in het ziekenhuis. Mevrouw gaat u thuis maar lekker slapen. “ NOT!, ik blijf hier bij mijn kind!”

Nu zal je net zien, gebeurde er natuurlijk niks bijzonders die eerste nacht. Heerlijk geslapen, ik trouwens ook! Na die nacht kwam er een arts, weer een andere, die vond dat er niets aan de hand was. De apparaten gaven aan het dat hij niet stopte met ademen, dus hij kon wel weer mee naar huis. Ik weer aangegeven dat ik dacht dat het de voeding was. “ Nee mevrouwtje dat kan niet, de voeding die hij krijgt is goed voor hem. Een andere voeding bestaat niet. En daarnaast is het gewoon een verkoudheid”. Nu ben ik niet van gisteren en na al 2 kinderen met koemelkallergie weet ik echt wel wat er allemaal wel en niet is. Ik weet dat er nog een andere voeding bestaat waar echt geen koemelk inzit, maar artsen zijn niet happig om die te geven. Maar de arts wilde het niet horen. Het viel allemaal wel mee. De apparaten zeiden tenslotte dat hij niet stopte met ademen. Het feit dat ik ’s nachts niet zo’n apparaat had om te kunnen zien of hij wel of niet ademde vond hij niet zo interessant. En ook mijn man vond dat we maar gewoon naar huis moesten gaan.

Ik weigerde om hem mee te nemen

Nu ben ik erg koppig en ik heb op dat moment geweigerd mijn zoontje mee naar huis te nemen. De arts was niet blij, maar het schijnt dat ze daar niet zoveel aan kunnen doen.
’s Middags sprak ik de zuster en die snapte gelukkig wat ik bedoelde wat er ’s nachts met mijn zoontje gebeurde, ze had het zelf ervaren toen ik was gaan lunchen, niet zo heftig maar ze had er nu een beeld bij.

Een andere dokter

De tweede nacht gebeurde er verder ook niet veel dus ik was al bang voor de reactie van de arts. Maar ik had een andere arts. Een arts die met mij mee ging in mijn verhaal. Die mij geloofde. Ook de zuster had met de arts gesproken dat ik geen onzekere, angstige moeder was die na 2 dagen niet slapen al in het ziekenhuis zat en dat dit echt al een tijd aan de gang was. Andere voeding kreeg ik niet, hij groeide verder goed en had geen bloed in zijn ontlasting. We kregen medicijnen mee tegen reflux.

Hij sliep weer…

Een dag later sliep ons zoontje heerlijk door. Hij had last van verborgen reflux. (De zure melk kwam ’s nachts omhoog, waardoor zijn slokdarm zo geïrriteerd was dat het slijm produceerde waar hij vervolgens weer in stikte.)

Hij was tenslotte arts

Als ik direct al naar eerste kinderarts had geluisterd, want hij is tenslotte arts, hij zou het wel weten, hij heeft ervoor geleerd, dan had het allemaal anders gelopen en veel langer geduurd.
Ik heb mijn gevoel gevolgd, logisch nadenken, mijn ervaring met mijn andere 2 kinderen die ook koemelkallergie hebben/hadden.

Hij is ook maar een mens

Zelf nadenken en je (onderbuik) gevoel volgen is zo belangrijk.
Een arts is ook maar een mens en maakt ook fouten en zitten vast in wat ze op de opleiding hebben geleerd. Ik heb denk ik vier of vijf verschillende artsen gehad. Alleen de laatste geloofde mij en was het met me eens dat het wel eens de voeding kon zijn. Waarschijnlijk een arts met net een andere expertise, andere ervaringen of andere invalshoek. Who knows? Maar doordat ik trouw aan mezelf ben gebleven, niet de eerste de beste arts heb geloofd puur omdat hij arts was, niet naar mijn omgeving heb geluisterd heb ik wel een goede diagnose boven water gekregen.

Je wilt alleen je zin doordrijven

En geloof me het was niet makkelijk. De mensen om me heen vonden dat ik niet zo moeilijk moest doen. “ De artsen zullen het wel weten.”, “ Je wilt alleen maar je zin doordrijven” “Doe niet zo moeilijk”. Een paar uitspraken die naar mijn hoofd geslingerd zijn. En laten we het dan nog niet hebben over de blik van de arts die vond dat ik mijn zoontje maar gewoon weer mee moest nemen. Dat ik me niet zo moest aanstellen.

Maar ik heb vastgehouden aan mijn gevoel. Alles riep, nou ja schreeuwde, dat het de voeding was en dat de artsen verkeerd zaten.

Bij de eerste controle, die helaas was bij een arts die me niet geloofde heb ik dit hele verhaal aangekaart. Ik kreeg als antwoord : “Ach dat is achteraf altijd makkelijk gezegd.” De vraag waarom hij me niet het voordeel van de twijfel heeft gegeven en me andere voeding of medicatie heeft gegeven wuifde hij weg.

Iets kan ook zwart zijn

Wat ik met dit verhaal wil vertellen is dat ook al roept de meerderheid dat iets wit is wil het niet zeggen dat het geen zwart kan zijn. Dat hoe moeilijk het ook is je trouw aan jezelf moet blijven. Het makkelijk is om de menigte te volgen maar dat het juist nu zo belangrijk is bij jezelf en je gevoel en de realiteit te blijven. Lees je in, hoor de verschillende standpunten aan en maak dan een keuze waarbij je jezelf nog in de spiegel kan aankijken. Met respect naar iedereen die er anders over denkt.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *